Κριτική της παράστασης "Bonnie & Clyde"

Παρακολουθήσαμε στο θέατρο Βαφείο, την παράσταση Bonnie & Clyde με τους Οδύσσεια Μπουγά και Γιώργο Αδαμαντιάδη στους ομώνυμους ρόλους.

Οι θεατές πιάνονται όμηροι από τους γνωστούς κακοποιούς και ενώ πολύ συχνά σημαδεύονται από ένα όπλο, κανένας τους δεν επιθυμεί αυτή η «ομηρεία» να λήξει. Μπροστά λοιπόν στα μάτια των ομήρων θεατών, ξετυλίγονται οι τελευταίες στιγμές του θρυλικού ζευγαριού, το οποίο σταδιακά απομυθοποιείται, και έτσι ο θεατής καταλαβαίνει πολύ σύντομα πως οι «απαγωγείς» του στη πραγματικότητα είναι δυο παιδιά. Και αυτή η παιδικότητα τονίζεται με όλους τους τρόπους στο κείμενο του Adam Peck. Από την μια η Μπόνι εξομολογείται το όνειρό της να γίνει μια γνωστή θεατρίνα, και από την άλλη ο Κλάιντ δείχνει την αγάπη του για τα αυτοκίνητα. Πιο σημαντικό όλων όμως είναι η αγάπη που έχει ο ένας για τον άλλο, σε μια παράσταση που μεταπηδάει από την παιδικότητα στην αφόρητη σοβαρότητα με τρομερή ευκολία.

Σκηνοθετικά, Λευτέρης Παπακώστας, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια παράσταση διαδραστική ως ένα σημείο με τους θεατές. Το σκηνικό είναι απλό αποτελούμενο ως επί το πλείστων από καφάσια.  Η σκηνοθετική καινοτομία του έργου όμως έγκειται στην παρουσία της Θεοδοσίας Σαββάκη, η οποία σε όλη τη διάρκεια της παράστασης παράγει την μουσική, άλλοτε με τα χέρια και τα πόδια της, με το στόμα της ή με το σαξόφωνό της, ενώ κινείται στην σκηνή σαν αερικό, αόρατη από τους συμπρωταγωνιστές της, υπογραμμίζοντας μουσικά, άλλοτε την ένταση και άλλοτε την παιδικότητα της στιγμής. Επίσης το ονειρικό στοιχείο που προσδίδει στο έργο η Θεοδοσία Σαββάκη έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ρεαλιστική σκηνοθεσία του έργου, όπως έρχεται σε πλήρη αντίθεση η παιδική φύση των ηρώων με τα εγκλήματά τους.

Η Οδύσσεια Μπουγά και ο  Γιώργος Αδαμαντιάδης χαρίζουν αληθινές, σοκαριστικές σε κάποιες στιγμές ερμηνείες. Ταυτίζονται απόλυτα με το θρυλικό δίδυμο, ενώ η χημεία τους πάνω στην σκηνή είναι χειροπιαστή. Από τα παιχνίδια λέξεων που παίζουν μέχρι στην πολύ άβολη ερωτική σκηνή, οι πρωταγωνιστές γίνονται ένα με τους ρόλους τους.

Η παράσταση «Bonnie & Clyde» δείχνει τις τελευταίες στιγμές ενός ζευγαριού που γνωρίζει πως έρχεται το τέλος. Αστείο και σοκαριστικό, ανάλαφρο και βαρύ με εξαιρετικές ερμηνείες και  ευρηματική σκηνοθεσία.

 ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας
Φωτισμοί: Κώστας Παπαθεοδώρου
Σκηνικά-κουστούμια: Μάριος Ράμμος
Μουσική- σχεδιασμός ήχου: Μάριος Τσάγκαρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δωροθέα Δημητρίου
Επιμέλεια παράστασης: Δημήτρης Λογοθέτης
Δημόσιες σχέσεις: Θεοδόσης Σκαρβέλης
Σκίτσο αφίσας: Σάββας Κοντός
Επιμέλεια αφίσας: Ζέττα Τουλή

Μια παραγωγή της Memento Mori

Γράφει η θεατρολόγος Μαριαλένα Δογγούρη

1η δημοσίευση: kallitexnes.gr

Κριτική Παράστασης "Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ"

Την Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου, βρεθήκαμε στο ιστορικό θέατρο Βέμπο και στην πρεμιέρα της παράστασης «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Βολιώτη.

Το «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» είναι το μοναδικό δημοσιευμένο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, το οποίο κυκλοφόρησε στο μηνιαίο περιοδικό Lippincott’s Monthly Magazine στις 20 Ιουνίου 1890, για το τεύχος Ιουλίου του ίδιου έτους. Οι εκδότες του περιοδικού, φοβούμενοι την ανηθικότητα του μυθιστορήματος, λογόκριναν το έργο και αφαίρεσαν περί τις 500 λέξεις πριν την δημοσίευση, χωρίς να ενημερώσουν τον Ουάιλντ. Ακόμα κι έτσι όμως, το έργο κατάφερε να εξοργίσει το βρετανικό κοινό, οδηγώντας μέχρι και σε κραυγές για δίωξη του συγγραφέα για την προσβολή της Βικτωριανής ηθικής. Τέλος, το συγκεκριμένο έργο θεωρείται ότι ανήκει στην κλασσική Γοτθική λογοτεχνία με έντονο Φαουστικό θέμα.

Ένα τέτοιο κλασικό έργο, που δεν είναι γραμμένο σε θεατρική μορφή, αποτελούσε και πάντα θα αποτελεί σημαντικότατη πρόκληση στο θεατρικό του ανέβασμα. Πόσο μάλλον στην σημερινή εποχή με την βίαιη εισβολή της εικόνας που βιώνουμε στην ζωή μας. Παρόλα αυτά, ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Βολιώτης, κατάφερε με πανέξυπνο τρόπο, χρησιμοποιώντας τρισδιάστατες εικόνες (3D) “προβάλλοντας” και βγάζοντας στο φως έναν ολόκληρο κόσμο New Age ηθικής, με όλα τα επίπεδα, να συνδυάσει το κλασικό με το μοντέρνο, σε ένα πραγματικά επιτυχημένο πάντρεμα.

Το πάντρεμα αυτό εξυπηρετεί και σε άλλους σκοπούς. Επειδή το έργο δεν είναι προσδιορισμένο και προσεγμένο για την θεατρική πραγματικότητα και δοσμένο ως θεατρικό κείμενο , η εικόνα χρησιμοποιείται και για να προβάλλει κάποιες σκηνές του έργου, που αλλιώς θα είχανε μείνει εκτός, ως εξωκειμενικές.  Επίσης, το τρισδιάστατο σκηνικό εξυπηρετεί την ρεαλιστική απόδοση σκηνοθεσίας του έργου, καθώς μετατρέπεται σε ότι απαιτεί το κείμενο, από πλούσιο αστικό σαλόνι της εποχής, σε κήπο, δρόμο και τα λοιπά.

Η εισαγωγή του έργου, με τον πρωταγωνιστή Φώτη Λάμαρη να παίζει πιάνο, ενώ προβάλλεται το λογότυπο της παράστασης, αποτέλεσε μια από τις πιο μαγικές σκηνές του έργου. Επιπροσθέτως, ο σκηνοθέτης πόνταρε στο εξαιρετικό ταλέντο του πρωταγωνιστή του στο πιάνο, με αποτέλεσμα η μουσική, η οποία παιζόταν «ζωντανά» επί σκηνής, να συνεπαίρνει τους θεατές. Μάλιστα, το πιάνο ήταν το μοναδικό σκηνικό αντικείμενο που παρέμεινε στην σκηνή καθ” όλη την διάρκεια της παράστασης, παίρνοντας με αυτό το τρόπο τεράστια σημειωτική σημασία, ως το μόνο μέσο που ο «σκοτεινός» ήρωας είναι πραγματικά ο ευατός του.

Στις ερμηνείες, όλοι οι ηθοποιοί στάθηκαν εξαιρετικοί. Ο Φώτης Λάμαρης, στο ρόλο του Ντόριαν Γκρέυ, καταφέρνει να κοινωνήσει στο κοινό την αλλαγή του ήρωα μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Μεταμορφώνεται έτσι, μπροστά στα μάτια μας, από παιδί σε σκοτεινό χαρακτήρα. Η Φανή Γεωγαργάκη καταφέρνει να προσφέρει στο όλο εγχείρημα την αθωότητα και την γλυκάδα, που τόσο πολύ απουσιάζουν από το κείμενο. Τέλος οι Δημήτρης Σιγανός, Μιχάλης Παναγόπουλος, Αντώνης Τακτικός και Βασίλης Τερατόρης, αποτελούν την ραχοκοκαλιά της παράστασης, την όχι και τόσο ήσυχη δύναμη του κλασικού αυτού κειμένου.

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ τα έχει όλα. Πάντρεμα κλασικού και μοντέρνου, κινηματογράφου και θεάτρου. Εκπληκτική μουσική και αξέχαστες ερμηνείες!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
 Σκηνοθεσία : Γιάννης Βολιώτης
Μετάφραση – Θεατρική Διασκευή : Γιάννης Βολιώτης
Φωτισμοί: Αργύρης Θέος
Σκηνικά: David Negrin
3D Visual Art: Γιάννης Βολιώτης
Κοστούμια: JP John Pan
Χορογραφίες: Βαγγέλης Παπαδημητρίου
Μουσική: Φώτης Λάμαρης

Παραγωγή: Volition Spectacle
Συμπαραγωγός: Γιώργος Βέττος

Marketing & Επικοινωνία: Playwalk
Cultural Marketing: Δέσποινα Πρίνια (Playwalk)
Public & Media Relations: Νικόλας Φουρτζής (Playwalk)
Οργάνωση παραγωγής – Creative Director: Άρης Σομπότης (Volition Spectacle – Playwalk)
Φωτογραφίες: Δημήτρης Ευλαμπίδης (Redboxstudio)







Γράφει η θεατρολόγος Μαριαλένα Δογγούρη
 
1η δημοσίευση: kallitexnes.gr, 08/2/2016

Κριτική της παράστασης "About Milgram"

Tην Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου, σε έναν ιδιαίτερο χώρο, τον τεχνοχώρο Cartel, πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα της παράστασης «Αbout Miligram» σε σκηνοθεσία Αντώνη Κωνσταντουδάκη.

Η παράσταση μας μεταφέρει σε ένα εργαστήριο, όπου ένας επιστήμονας (Πανάγος Ιωακείμ) μαζί με την βοηθό του (Ρεβέκκα Γιαννάκη), αμφισβητεί και προσπαθεί να επανεξετάσει τα αποτελέσματα της πραγματικής έρευνας του Stanley Miligram, που πραγματοποιήθηκε το 1963. Το συγκεκριμένο πείραμα, ακόμα και σήμερα χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πλεόν αμφιλεγόμενα. Μέσα από μια σειρά πειραμάτων, ο Miligram κατέληξε στο συμπέρασμα πως καθημερινοί άνθρωποι είναι ικανοί να υπακούσουν σε εντολές που δίνονται από μία ανώτερη εξουσία, ακόμα κι αν αυτές οδηγήσουν στον θάνατο έναν αθώο άνθρωπο. Υποστήριξε πως η υπακοή στην εξουσία καλλιεργείται σε όλους μας από τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να ακολουθούν εντολές, αν αυτές προέρχονται από κάποια αρχή ηθικά, κοινωνικά ή νομικά αναγνωρισμένη.

Το κοινό γίνεται κοινωνός του πειράματος, καθώς του δίνεται ο ρόλος της επιστημονικής επιτροπής που επιβλέπει τη διαδικασία. «Το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί». Η διαδικασία ξεφεύγει και φτάνει μέχρι και στα όρια του σαδισμού, όμως το «πείραμα πρέπει να συνεχιστεί». Η θέληση αλλάζει μπροστά στη σκληρότητα και οι ρόλοι μεταβάλλονται. Τελικά όλοι είναι πειραματόζωα, ακόμα και οι θεατές.

Πρόκειται για μια δυνατή παράσταση με εξαιρετικές ερμηνείες. Ο Πανάγος Ιωακείμ, στο ρόλο του επιστήμονα, χωρίς ηθικές αναστολές, πείθει και συγκλονίζει με την σκληρότητά του. Η Ρεβέκκα Γιαννάκη, στο ρόλο της βοηθού του, καταφέρνει με επιτυχία να μεταδώσει στο κοινό τις αμφιβολίες και την αλλαγή της σκέψης της. Η Βάλη Μαυρίδη, στο ρόλο του πρώτου πειραματόζωου που δέχεται στο σώμα της τις συνέπειες του πειράματος, συγκλόνισε και με την στάση του σώματος και με τις διακυμάνσεις στη φωνή της. Τέλος, η Άννα Μιχαλοπούλου, στο ρόλο του δεύτερου πειραματόζωου, αυτού που δίνει την εντολή της σωματικής τιμωρίας, καθηλώνει.

Ο Αντώνης Κωνσταντουδάκης, στην πρώτη του θεατρική απόπειρα σκηνοθεσίας, βουτάει στα βαθιά με ένα απαιτητικό κείμενο. Κατάφερε να φτιάξει μια παράσταση δυνατή και  αρκετά διαδραστική με το κοινό. Το στήσιμο δε των ηθοποιών ήταν τόσο ρεαλιστικό, που σε συνάρτηση με τα σκηνικά που επιμελήθηκε η Ζωή Αρβανίτη, δημιουργούν την ατμόσφαιρα πραγματικού πειράματος.

Το «About Miligram» είναι μια παράσταση που θα σας συγκλονίσει και θα σας αναγκάσει να σκεφτείτε εκτός άλλων, που αρχίζει και που τελειώνει η προσωπική ευθύνη του καθενός και πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να χρησιμοποιήσει άλλους, προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς του.

Σκηνοθεσία: Αντώνης Κωνσταντουδάκης
Θεατρική Διασκευή: Γιάννης Σάββα
Bοηθός Σκηνοθέτη: Δέσποινα Γεωργοσοπούλου
Σκηνογραφία: Ζωή Αρβανίτη

Γράφει η θεατρολόγος Μαριαλένα Δογγούρη 

1η δημοσίευση: kallitexnes.gr, 20/01/2016

Κριτική της παράστασης "12 Ένορκοι"

Τη Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου, στο θέατρο Αλκμήνη,παρακολουθήσαμε την παράσταση 12 ένορκοι και την παρθενική εμφάνιση του Θανάση Κουρλαμπά στο ρόλο του ενόρκου με τον αριθμό 3. Το σενάριο της παράστασης γράφτηκε το 1954, από τον ReginaldRoseκαι πρωτοπαρουσιάστηκε ως τηλεταινία την ίδια χρονιά, ενώ το 1957 έγινε ταινία με πρωτότυπο τίτλο 12 angrymen.

Στη Νέα Υόρκη του 1957, ένα αλλοδαπό αγόρι, δεκαέξι ετών, κατηγορείται για φόνο. 12 ένορκοι συνεδριάζουν, για το αν θα εφαρμοστεί η θανατική ποινή, αντικατοπτρίζοντας τις – δυστυχώς διαχρονικές – προκαταλήψεις της κοινωνίας μας, μέσα από 12 πεντακάθαρα ψυχογραφήματα, που ξετυλίγονται «βίαια» μπροστά στα μάτια μας. Και ξετυλίγονται βίαια, καθώς ο θεατής είναι σαν να παρακολουθεί από την κλειδαρότρυπα, σε πραγματικό χρόνο, τη συνεδρίαση των ενόρκων. Πρόκειται για έναν ωμό ρεαλισμό· το σενάριο είναι απόλυτα αληθοφανές, σαν να ηχογράφησε ο συγγραφέας μια πραγματική τέτοια συνεδρίαση. Η σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη δείχνει έναν απέραντο σεβασμό σε αυτό τον ρεαλισμό. Από το σκηνικό (που επιμελήθηκε ο DavidNegrin) μέχρι και το στήσιμο των ηθοποιών στη σκηνή, υπογραμμίζεται αυτή η ανάγκη του σεναρίου· τον απόλυτο ρεαλισμό.

Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, και οι 12 ηθοποιοί είναι πάνω στη σκηνή, και καταφέρνουν αυτό που θεωρητικά είναι εξαιρετικά δύσκολο, να είναι δηλαδή απόλυτα εναρμονισμένοι. Ο ηθοποιός Χριστόδουλος Στυλιανού (ένορκος νούμερο 8) μας εξήγησε, πως αυτή η αρμονία οφείλεται στην μοναδική χημεία που έχουν μεταξύ τους οι συντελεστές. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι στις ερμηνείες τους, αλλά πρέπει να υπογραμμιστεί πως ο «νέος» της παράστασης, Θανάσης Κουρλαμπάς, με μόνο τρεις πρόβες, ήταν καθηλωτικός.

Επιπροσθέτως, στα πολύ θετικά της παράστασης συγκαταλέγεται το πρόγραμμα, που δίνεται σε μορφή εφημερίδας. Πρωτοσέλιδο είναι φυσικά η φωτογραφία των 12 ηρώων, ενώ συγκαταλέγονται, εκτός από το μήνυμα της σκηνοθέτιδας, και άρθρα σχετικά με την θανατική ποινή, καθώς και χιουμοριστικά αποσπάσματα από αίθουσες δικαστηρίων. Μαζί με το πρόγραμμα της παράστασης, δίνεται επίσης και ένα ημερολόγιο του 2016 με φωτογραφίες των 12 ηρώων.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα, με ένα μεγαλοφυές κείμενο, καθηλωτικές ερμηνείες, γεμάτες ένταση και μια εξαιρετικά ενορχηστρωμένη σκηνοθεσία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο: Reginald Rose
Μετάφραση / Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Δραματουργική Επεξεργασία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη & Νότης Παρασκευόπουλος
Α’ βοηθός σκηνοθέτη: Μαγδαληνή Παλιούρα
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Κωνσταντέλλου
Σκηνικά: David Negrin
Κοστούμια: Κική Μήλιου
Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Ανεζάκη
Φώτα: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Μουσική: Γιώργος Περού
Sound design: Νίκος Τσέκος
Video art: Λάμπης Ζαρουτιάδης
Promo video: Γρηγόρης Πανόπουλος
Γραφιστική επιμέλεια: Σπύρος Δαπέργολας
Τη φωνή της χαρίζει η Νένα Μεντή
Arts Marketing: Playwalk
Παραγωγή: A PRIORI


Γράφει η θεατρολόγος Μαριαλένα Δογγούρη

1η δημοσίευση:  thinkingpeople.gr, 11/12/2015

Κριτική της παράστασης "Φλάι"

Την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου βρεθήκαμε στο θέατρο Αλκμήνη, για να παρακολουθήσουμε το «Φλάι», της Στέλλας Ζαφειροπούλου, σε σκηνοθεσία ΠέπηςΜοσχοβάκου.

Τι σχέση μπορεί να έχει μια μύγα, ένας σκαντζόχοιρος, ένας μπούφος που λέει μόνο «μπα», ο Φάουστ και ένα μουλάρι; Όλα συνδέονται με την ζωή ενός ανθρώπου, που δεν μπορεί να χωρέσει στην κοινωνία μας και απομονώνεται από αυτήν.

Ένας άνθρωπος, που “επιλέγει” να γίνει κάτι άλλο σε έναν κόσμο που επιμένει να μένει ίδιος, αφηγείται καταστάσεις της ζωής του, σε ένα ψυχογράφημα μιας κοινωνίας που αρνείται να αλλάξει.

Ένας ιλαροτραγικός μονόλογος, που μιλά για εκείνους που έπαψαν να αντέχουν το βάρος της πραγματικότητας στους ώμους τους. Για τη διαφορετικότητα, τις συμβάσεις, τους ψυχαναγκασμούς, τις κοινωνικές νόρμες, την έλλειψη αποδοχής και κατανόησης. Για τα κοινά όλων και τις διαχωριστικές γραμμές της αποξένωσης. Μέσα σε μια παραίσθηση πραγματικότητας και φαντασίας, ένα έργο για τον διαρκή αποπροσανατολισμό, που ο καθένας από εμάς μπορεί να βιώσει.

Ένα έργο γεμάτο συμβολισμούς και παραβολές. Ο θεατής γίνεται μάρτυρας της ζωής ενός ανθρώπου, απορριπτέου από την κοινωνία που ζούμε.

Η ΛίληΤσεσματζόγλου, σε ένα ρόλο που δεν την έχουμε ξαναδεί, είναι απλά καθηλωτική. Κατακτά όλη τη σκηνή και είναι εκφραστικότατη. Όλο της το σώμα συμμετέχει, γίνεται ένα με το κείμενο.

Η σκηνοθεσία της Πέπης Μοσχοβάκου δίνει πνοή στο έργο.

Παίρνει τις λέξεις και τις κάνει εικόνες, χρησιμοποιώντας διάφορα αντικείμενα, όπως ένα μπιτόνι για να δημιουργήσει ένα μπούφο.

Εν κατακλείδι, το Φλάι, είναι πολλά παραπάνω από την ζωή μιας απλής μύγας ή ενός απλού ανθρώπου. Είναι μια υπενθύμιση της κοινωνίας που ζούμε και που συντηρούμε. Είναι μια υπέροχη παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε.

 Βασικοί Συντελεστές




Κείμενο: Στέλλα Ζαφειροπούλου
Σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου
Ερμηνεία: Λίλη Τσεσματζόγλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Κική Μήλιου
Μουσική: Γιάννης Οικονόμου
Επιμέλεια κίνησης: Νερίνα Ζάρπα
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Φωτογραφίες: Νικόλας Γρηγορίου
Ειδικές κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος
Επιμέλεια αφίσας: Αποστόλης Ζαφειρόπουλος
Trailer: Παναγιώτης Γάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Μπαρούτα



Γράφει η θεατρολόγος Μαριαλένα Δογγούρη

1η δημοσίευση:thinkingpeople.gr, 14/12/2015

Κριτική της παράστασης "Αι 2 Τραγωδίαι"

Τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου παρακολουθήσαμε τη πρεμιέρα της ξεκαρδιστικής κωμωδίας Αι 2 τραγωδίαι, στο θέατρο Βαφείο.

Μια ομάδα μεταναστών, στην προσπάθεια τους να βρουν ένα καλύτερο μέλλον, ταξιδεύουν προς την Ευρώπη. Δυστυχώς όμως ναυαγούν και βρίσκονται, χωρίς να το γνωρίζουν στη Κύπρο.

Εκεί, τους υποδέχεται η θεά Αφροδίτη, η οποία γοητευμένη από τον αρχηγό των μεταναστών, τον Αχμέτ, προτείνει να του αλλάξει τη ζωή. Αποφασίζεται τελικά, ο Αχμέτ να ζήσει τις ζωές του Οιδίποδα και του Οθέλλου και στο τέλος να αποφασίσει ποια ζωή θέλει να ζήσει. Μαζί με αυτόν δέχονται και οι υπόλοιποι μετανάστες να «παίξουν» τους ρόλους που τους αναθέτει η Αφροδίτη προκειμένου να πλαισιώσουν τις «ζωές» των Οιδίποδα και Οθέλλου όπως
αυτές παρουσιάζονται στους σχετικούς μύθους. Οι ρόλοι όμως περιπλέκονται , καθώς εμφανίζεται ένας εκπρόσωπος της Ε.Ε. και ο κατώτερος θεός Μώμος.

Οι ρόλοι μπλέκονται, οι παρεξηγήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και ώσπου να φτάσουν όλοι στο τέλος ο δυστυχής Αχμέτ-Οθέλλος-Οιδίποδας έχει φτάσει ο ίδιος στα όρια του όπως άλλωστε και όλοι οι υπόλοιποι.

Το κείμενο των Θανάση Σταυρόπουλου και Βαγγέλη Τάτση είναι μεγαλοφυές, γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο από την αρχή ως το τέλος. Η ιστορία τα έχει όλα· είναι μια τραγικωμωδία με αντιρατσιστικό μήνυμα που σατιρίζει και προσφέρει μια δεύτερη ματιά σε δυο κλασικές πλέον τραγωδίες. Επίσης οι δημιουργοί κράτησαν στο κείμενο πολλά από τα χαρακτηριστικά της αρχαίας τραγωδίας, όπως είναι ο χορός, ο κορυφαίος, τα επεισόδια, τα στάσιμα και η έξοδος.

Οι ηθοποιοί κατάφεραν απόλυτα να ανταπεξέλθουν σε αυτό το απαιτητικό έργο. Άλλαζαν συνεχώς ρόλους επί σκηνής, και όμως ήταν απόλυτα ξεκάθαρο πάντα ποιο πρόσωπο υποδύονται. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον Αναστάσιο Κολοβό στο ρόλο της Δυσδαιμόνας και της Ιοκάστης, ο οποίος προσέφερε απλόχερα το γέλιο.

Η δουλειά της σκηνοθεσίας σε ένα τέτοιο απαιτητικό κείμενο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, κι όμως η Μαρία Μανώλη, στη πρώτη της σκηνοθετική δουλειά, βγήκε ασπροπρόσωπη. Με έξυπνες σκηνικές λύσεις, χώρισε τη σκηνή στα δύο με αποτέλεσμα ο θεατής να αντιλαμβάνεται πάντα ποια ιστορία παίζεται μπροστά του και ποιος ήρωας είναι στη σκηνή.

Παρά το τίτλο, ο θεατής δεν γίνεται μάρτυρας δυο παλιών τραγωδιών, αλλά και μιας σύγχρονης· αυτής των χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή.

Και είναι αυτή τους η ανάγκη που τους αναγκάζει να δεχτούν τη προσφορά της Αφροδίτης ή του Ευρωπαίου εκπροσώπου, να τους στείλει για ένα καλύτερο μέλλον στο Πακιστάν. Η αγωνία να ορίσει κάποιος την ζωή του υπογραμμίζεται με όλες τις εμφάσεις του σε αυτό το σπαρταριστό κατά τ’ άλλα κείμενο. Και τελικά, αυτή είναι η δουλειά της κωμωδίας· να προσφέρει εκτός από γέλιο και έντονο προβληματισμό.

Εν κατακλείδι, η κωμωδία Αι 2 Τραγωδίαιείναι μια παράσταση που θα σας χαρίσει άφθονο γέλιο, θα σας προβληματίσει και θα σας χαρίσει μια καταπληκτική βραδιά.

Γράφει η θεατρολόγος Μαριαλένα Δογγούρη

 

Οι συντελεστές της παράστασης

Κείμενο: Θανάσης Σταυρόπουλος – Βαγγέλης Τάτσης
Σκηνοθεσία: Μαρία Μανώλη
Σκηνικά – Κουστούμια: Ανθή Πετρουλάκη
Μουσική: Βασίλης Τσεντούρος
Χορογραφία – Σκηνική Πάλη: Αντιγόνη Σαρρή
Σκηνοθεσία Φωτισμών – VIDEO: Μάρκος Παπαϊωάννου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κάτια Ευστρατίου
Προβολή-επικοινωνία: BrainCo Α.Ε.
Παραγωγή: STAGE ALIVE

Παίζουν με αλφαβητική σειρά

Βαγγέλης Αλεξανδρής
Τακης Βρανοπουλος
Καλή Δάβρη
Κώστας Ζέκος
Αναστάσης Κολοβός
Αθανασία Κούσουλα
Θανάσης Σταυρόπουλος
Μάρκος Στεφάνου

1η δημοσίευση: thinkingpeople.gr, 29/12/2015

Κριτική της παράστασης "Στα σκοτεινά - Making movies"

Πριν από λίγες ημέρες, βρεθήκαμε στον Τεχνοχώρο CARTEL, για να παρακολουθήσουμε την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης.

Ο νέος εναλλακτικός τεχνοχώρος CARTEL βρίσκεται στο Βοτανικό δίπλα στο σταθμό μετρό Ελαιώνας. Ένας χώρος φιλόξενος που μοιάζει με βιομηχανικό, κάτι που βοηθά εξαιρετικά, στο ύφος και στην απόδοση της παράστασης.

Η παράσταση «Στα Σκοτεινά-Making Movies» είναι μια σειρά μονολόγων, με κοινό παρανομαστή το σεξ και τη βία. Στη σκηνή παρουσιάζονται εννιά γλυκόπικρες ιστορίες, άλλοτε κωμικές και άλλοτε σκληρές και βίαιες.

Αυτοί οι μονόλογοι είναι οι σκέψεις των ηρώων· είναι η αλήθεια τους, διατυπωμένη χωρίς κοσμητικά επίθετα και φαμφάρες, χωρίς καμιά δικαιολογία για αυτό που είναι. Μας δίδεται έτσι από τον συγγραφέα, Γιώργο Ηλιόπουλο, ένα καθαρό ψυχογράφημα. Σε αυτή τη παράσταση, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με κάθε λογής χαρακτήρων· από ένα φοβισμένο παιδί, μέχρι μια κακοποιημένη γυναίκα και ένα σωματέμπορα.

Οι ηθοποιοί Ορέστης Τρίκας, Νίκος Αναγνωστόπουλος, Λάζαρος Βασιλείου και Λία Τσάνα, εναλλάσσουν συνεχώς χαρακτήρες, γεγονός που, σε συνδυασμό με την απαιτητική φύση του μονολόγου, προϋποθέτει ανεπτυγμένες υποκριτικές ικανότητες, στις οποίες ανταποκρίνονται και με το παραπάνω.

Μεγάλο πλεονέκτημα της παράστασης είναι η ευρηματική και πρωτοποριακή σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά.

Κάθε φορά που ένας ηθοποιός βγαίνει μπροστά για κάποιο ρόλο, ένας άλλος τον βιντεοσκοπεί, στέλνοντας την εικόνα σε μια τηλεόραση που υπάρχει στο κέντρο της σκηνής. Αυτό το σκηνοθετικό τρικ λειτουργεί εν μέρει για να διαλύσει τη ψευδαίσθηση για τον θεατή, επιπροσθέτως, όμως, του προσφέρει αυτό που βλέπει από μια άλλη οπτική γωνία· αυτή των ηθοποιών. Και αυτό βοηθάει στην οριστική ξεγύμνωση του χαρακτήρα πάνω στη σκηνή.

Τον βλέπουμε από παντού την ώρα που μας εξομολογείται τις πιο κρυφές του σκέψεις. Η κάμερα συμμετέχει ενεργά στη παράσταση, καθώς με τις κινήσεις τους οι ηθοποιοί-χειριστές τονίζουν, εκεί που πρέπει, το συναίσθημα.

Ο σκηνικός χώρος έμεινε λιτός, δίνοντας, με αυτό τον τρόπο, έμφαση στη τηλεόραση και σε δυο νάιλον διαφανείς κουρτίνες, πίσω από τις οποίες ακούγονται οι φωνές των αναμνήσεων των ηρώων που τους σημάδεψαν.

Εν κατακλείδι, η παράσταση «Στα Σκοτεινά-Making Movies» είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να προβληματιστείτε, να γελάσετε και να συγκινηθείτε.

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Γιώργος Ηλιόπουλος
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίλλυ Τερτήπη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Σκηνικά – Κοστούμια: Σοφία Λεγάτου
Μουσική: Σωτήρης Καστάνης
Φωτογραφία promo/artwork: Γιώργος Γιαννίμπας
Φωτογραφίες παράστασης: Μαρία Σαλταούρα
Βίντεο: Γιώργος Τσιρογιάννης

Γράφει η Μαριαλένα Δογγούρη

1η δημοσίευση: thinkingpeople.gr, 17/11/2015